>
Dün yakın arkadaşlarımdan birinin doğumunun başladığı haberini alıp apar topar hastaneye gittim.
Neredeyse uçarak gitmişim ki saat 12 bile olmadan oradaydım. Ben gittiğimde epidurali yapılmıştı, sancıları geldikçe hem bebeğin makineden duyulan kalp atışları hızlanıyor hem de arkadaşımın nefesi değişiyordu. Bu şekilde kırk beş dakika daha beklediler, son muayenede artık bebeğin gelmeye hazır olduğunu anlayıp doğumhaneye götürdüler. Bundan sonrası hiç geçmedi işte.
Müstakbel anneanne ve babaanneyi de yakın tanıdığımdan onların bekleyişlerine ortak olmaya çalıştım, ama onlar gibi hissetmem olanaksızdı o an için. Sonunda, on beş- yirmi dakika sonra hemşire çıktı, doğumun olduğunu şu an emdiğini söyledi. Biz hala dışarıda bekliyorduk bu sırada. Aç kızımız anneyi içeride bırakmadığı için çıkması bir yirmi dakika daha sürdü. Sonunda önce bebeği sonra da anneyi gördük.
Benim bu arkadaşım hamileliğinin neredeyse başından beri inatla normal doğum yapmak istedi ve sonunda yaptı. Daha önceki gün bebeğin gelmeye niyeti yoktu, ama işte zamanıymış, geldi. Mucize gibi bir şey, daha önce sezeryan çok görmüştüm ama normal doğuma hiç tanık olmamıştım. Bebek doğar doğmaz anneyi emdiği için inanılmaz sakindi, hem de dört kilonun üzerinde kocaman bir bebek olarak doğdu maaşallah. Ben hala etkisindeyim.
Benim cesaretli arkadaşım, iğneye bile dayanamamasına rağmen doğuma giren eşi ve müthiş sakin ve güzel tombiş bebek, üçü de harikalardı.
